Na obalama Velsa, među kamenjem, peskom i naplavljenim drvetom, nastaju umetnička dela koja oduzimaju dah, ali traju samo kratko. Njihov autor, Jon Foreman, već godinama pretvara plaže, šume i priobalne predele u privremene galerije na otvorenom, stvarajući složene geometrijske kompozicije od materijala koje pronalazi u prirodi.
Prolaznost kao suština dela
Foreman, poznat i pod nazivom “Sculpt The World“, koristi kamenje, školjke, lišće, pesak, naplavljeno drvo i druge prirodne elemente, kako bi oblikovao spirale, koncentrične krugove i apstraktne obrasce velikih dimenzija. Njegova dela često nastaju na obalama okruga Pembrokšir u Velsu, gde je odrastao i razvio duboku povezanost sa prirodnim okruženjem.
Ono što Foremanovu umetnost čini posebnom jeste činjenica da ona nije zamišljena da traje. Talasi, vetar i plima pre ili kasnije brišu svaki trag njegovog rada, vraćajući materijale prirodi. Upravo ta prolaznost predstavlja suštinu njegovog umetničkog izraza. Umesto da se suprotstavlja prirodnim procesima, umetnik ih prihvata kao deo stvaralačkog procesa, stvarajući dela koja postoje u harmoniji sa okruženjem.
Prirodni pejzaži kao platno
Stručnjaci ovu vrstu stvaralaštva svrstavaju u takozvani “land art“, umetnički pravac koji se pojavio tokom druge polovine 20. veka i koji koristi prirodne pejzaže kao platno i materijal za umetnički izraz. Za razliku od tradicionalnih umetničkih dela, koja se čuvaju u galerijama i muzejima, land art često naglašava odnos čoveka i prirode, kao i prolaznost vremena.
Foreman je više puta isticao da je sam proces stvaranja podjednako važan kao i konačni rezultat. Sakupljanje kamenja, pažljivo raspoređivanje boja i oblika, kao i višesatni rad na otvorenom, za njega predstavljaju svojevrsnu meditaciju i način povezivanja sa prirodom.
Lepota je u prolaznosti
Fotografije njegovih radova redovno postaju viralne na društvenim mrežama, gde milioni ljudi sa divljenjem posmatraju savršeno složene šare koje će već nekoliko sati kasnije možda potpuno nestati. Upravo u toj prolaznosti mnogi vide snažnu poruku – podsećanje da su lepota, priroda i trenutak često najvredniji upravo zato što nisu večni.
Foremanova dela tako ostaju zabeležena uglavnom na fotografijama i u sećanjima posmatrača, dok se sama umetnost vraća svom izvorištu,prirodi iz koje je nastala.
View this post on Instagram
Komentari (0)