Zločinačka akcija “Oluja”, u kojoj je ubijeno i nestalo više od 2.000 Srba, a proterano više od 220.000, počela je 4. avgusta 1995. ofanzivom hrvatske vojske, policije i Hrvatskog vijeća obrane (vojska bosanskih Hrvata) na područja Banije, Like, Korduna i severne Dalmacije, odnosno na Republiku Srpsku Krajinu. Dan kasnije, hrvatska vojska je ušla u gotovo napušten Knin i istakla hrvatsku zastavu.
U operaciji „Oluja“ učestvovalo je 138.500 pripadnika hrvatske vojske, MUP-a i Hrvatskog vijeća obrane. Tim snagama su se, prema brojnim izvorima, suprotstavile srpske snage od oko 31.000 vojnika.
Područje zahvaćeno hrvatskom zločinačkom akcijom napustilo je gotovo celokupno srpsko stanovništvo. Kolone izbeglica na traktorima i drugim poljoprivrednim vozilima su preko područja pod kontrolom bosanskih Srba u zapadnoj i severnoj Bosni krenule ka Srbiji.
Na Petrovačkoj cesti, kod Bravskoga, između Bosanskog Petrovca i Ključa 7. avgusta bombardovana je izbeglička kolona. Hrvatski “migovi” granatirali su srpske civile. U dva minuta ubijeno je i ranjeno na desetine osoba, među kojima su bila i deca.
Sagovornik Objektiva S. M. (76) tog dana je radio u polju, kao i obično, kad je počeo napad. Prisustvovao je sceni kada je njegova komšinica izvlačila ranjene, i te slike nikada neće zaboraviti.
– Obuća leti na sve strane, beži jadni narod, govore da će se avion vratiti, deca plaču, teško je to gledati svojim očima – kaže S. M.
On je na Prijedorskoj cesti kod Svodne u trenu izgubio oca i rođaka, a umalo i majku. Dva hrvatska “MiG-a” gađala su kolonu izbeglica sa Banije i Korduna. Sve se dogodilo dan posle napada na Bravskom polju.
U niskom letu avioni su preleteli kolonu zakrčenu traktorima, prikolicama, zapregama i automobilima, zatim su se okrenuli i krenuli da granatiraju srpske izbeglice.
U koloni je na mestu stradao njegov otac P. M. i rođak M. M. iz Slavskog polja kod Vrginmosta. Ranjenih je bilo na sve strane.
S. M., koji je i dalje kasnije potresen zbog svega, sa bolom i tugom u glasu pričao je o trenutku u kom je ostao bez oca i rođaka.
Kako se priseća, najteži period u životu mu je bio kad je pre dvadeset sedam godina sa majkom, suprugom i dvoje dece, napustio rodno mesto, Slavsko polje, i došao u Srbiju.
– “Oluja” je moje najbolnije iskustvo. Spakovali smo najosnovnije stvari, i traktorom došli u Vrbu. Nekako smo preživeli i izvukli se iz svega što nas je snašlo na tom putu – priča naš sagovornk.
Na mestu na Petrovačkoj cesti, gde su stradale srpske izbeglice, postavljeni su krst i mermerna ploča na kojima su ispisani podaci o počiniocima, žrtvama i vremenu njihove pogibije.
BONUS VIDEO:
Komentari (0)