Čim je postao gospodar Crne Gore i zamonašio se u Petrogradu, jedna od praktično prvih stvari koje je mladi vladika Rade učinio jeste da je svog strica Svetog Petra Cetinjskog proglasio za svetitelja 1834. godine. Takođe, dao je i zavještanje da se sagradi kapela na Lovćenu, prva koja je posvećena upravo njegovom stricu.
Želja vladike Rada bila je da upravo ova kapela bude mesto njegovog večnog počinka.
Instalirajte našu iOS ili Android aplikaciju – Objektiv.rs
Milutin Medaković, Njegošev ađutant i prijatelj, zabilježio je njegove riječi kojima obavezuje Crnogorce da ga sahrane na Lovćenu: „To je moja potonja želja, koju u vas ištem da je ispunite, i ako mi ne zadate Božju vjeru da ćete tako učinjet, kako i ja hoću, onda ću ve ostaviti pred prokletstvom, a moj posljednji čas biće mi najžalosniji i tu moju žalost stavljam vami na dušu“.
Dva puta rušena Njegoševa kapela na Lovćenu
Nažalost, tragičnom igrom sudbine, upravo Lovćen koji je bio simbolom svekolikog duhovnog uzleta i ponos Crnogoraca, postao je svoja sušta suprotnost — simbol podjela i najdubljeg duhovnog bespuća i pada. Dva puta rušena je kapela na Lovćenu. Prvi put je to učinila austrougarska vojska 1916, zasigurno znajući za simbolički značaj koji je ista imala za Crnu Goru, nakon čega kapela biva obnovljena 1925. godine, od strane kralja Aleksandra Karađorđevića.
Ostalo je zabeleženo da se prilikom prenošenja Njegoševih kostiju iz Cetinjskog manastira u novosagrađenu kapelu na Lovćenskom vrhu 21. septembra 1925. godine, vladika Nikolaj Velimirović kralju Aleksandru obratio riječima – „ Na koljena vaše veličanstvo, nalazimo se na krovu naše države!“.
Kralj je bespogovorno poslušao i kleknuo…
Drugi put kada je crkvica na Lovćenu porušena do temelja bilo je tokom 1971/1972. godine kada su to učinile komunističke vlasti. Šta se zaista krije iza drugog po redu rušenja Njegoševe kapele najbolje je objasnio nedavno upokojeni legendarni arhijerejski namjesnik bokokotorski – protojerej-stavrofor Momčilo Krivokapić, koji je na svetlo dana izneo pisma papinog izaslanika Franciska Palovinentija koja su 28. decembra 1969. godine bila upućena mitropolitu crnogorsko-primorskom Danilu Dajkoviću.
U pismu papa doslovce predlaže da bi bilo najbolje da se sa Lovćena skine kapela i izmjesti u muzej ili Njeguše „gdje doliči i prema istoriji i prema narodu koji je izumro“, a sve kako bi u Crnoj Gori „počeo život“ sa novim običajima i zamasima uz podršku Vatikana.
Komunisti srušili kapelu uz pomoć Vatikana?
„Svima je jasno da sadašnji narod nema više ništa zajedničko sa nekadašnjim narodom orijentisanim velikosrpskom ideologijom koja je zloupotrebila ovaj narod, koji može se reći potpuno izumire. Novi narod sa novim navikama i novim životom je narod budućnosti i novih pregnuća, pa je voljan sveti otac papa da ovaj narod svesrdno pomogne i da ga povrati u pravu Hristovu vjeru zašto je voljan da uloži i velika sredstva“, stoji između ostalog u pismu.
Da li su ondašnje komunističke vlasti bile u kakvoj sprezi sa Vatikanom povodom drugog po redu rušenja Njegoševe kapele na Lovćenu, i da li je taj čin u sebi imao i primese ezoterijskog – do danas ostaje nerazjašnjena misterija. Ipak nesumnjivo je da su Njegoš i sve što on predstavlja očigledno smetali jednom takvom projektu.
Danas treće po redu obnavljanje Njegoševe zaveta kapele na Lovćenu ponovo aktuelizuje mitropolit crnogorsko-primorski Amfilohije, koji u tome prevashodno vidi ispunjenje poslednje Njegoševe želje:
“Zar da ostavimo prokletstvo nad potomcima i narodom. Ne, njegova volja biće ispoštovana i tim činom provedriće se iznad Crne Gore“, odlučan je mitropolit Amfilohije, uz poruku da neće umrijeti prije nego što na vrh Lovćena vrati Crkvu Svetog Petra Cetinjskog.
Komentari (0)