Najviša rasa pasa na svetu, poznata kao irski vučji hrt, vekovima je izazivala strahopoštovanje. Njegova visina, snaga i izdržljivost učinile su ga jednim od najcenjenijih pasa u istoriji – ne samo kao lovca, već i kao pravog ratnika na bojnim poljima drevne Evrope.
Prema istorijskim zapisima, ovi psi su korišćeni još u vreme keltskih plemena. Njihova uloga nije bila samo simbolična – bili su obučavani da obaraju neprijateljske vojnike sa konja, probijaju redove i ulivaju paniku u protivničke armije. Rimljani su ih toliko cenili da su ih dovodili u arene, ali i slali kao dragocene poklone visokim zvaničnicima širom carstva.
Pas koji je bio vredniji od zlata
U srednjem veku, irski vučji hrt je postao simbol moći i prestiža. Samo plemstvo je imalo pravo da ga poseduje, a u nekim periodima istorije njegovo izvoz iz Irske bio je strogo zabranjen zakonom. Razlog je bio jednostavan,ovi psi su bili neprocenjivi u lovu na vukove i jelene, ali i kao čuvari teritorije.
Njihova sposobnost da love vukove gotovo je dovela do istrebljenja ovih predatora u Irskoj, što je paradoksalno kasnije dovelo i do opadanja same rase. Kada su vukovi nestali, nestala je i potreba za ovim moćnim psima, pa je njihova populacija drastično opala.
Povratak iz zaborava
Do 19. veka, rasa je bila na ivici nestanka. Zahvaljujući naporima kapetana Džordža Grejema, koji je započeo program obnove rase ukrštanjem preostalih primeraka sa drugim velikim psima, irski vučji hrt je uspešno vraćen iz gotovo potpunog zaborava.
Danas je ovaj pas i dalje poznat kao najviša rasa na svetu,mužjaci često dostižu visinu veću od 80 centimetara u grebenu, a kada se usprave na zadnje noge, mogu biti viši od prosečnog čoveka.
Nežni div sa ratničkim poreklom
Iako mu istorija nosi prizvuk borbe i ratovanja, savremeni irski vučji hrt je potpuno drugačiji. Poznat je po svojoj blagoj naravi, odanosti i strpljenju, posebno prema deci. Uprkos svojoj veličini, često se opisuje kao “nežni džin“ koji više voli društvo porodice nego bilo kakav oblik agresije.
View this post on Instagram
Komentari (0)