Obavezni deo dečje lektire i jedna od najpopularnijih dečjih knjiga na tlu stare Jugoslavije, basna u stihovima Branka Ćopića “Ježeva kućica”, prošle godine obeležila je sedam decenija svog postojanja.
Svima nam je poznato izdanje sa fantastičnim ilustracijama hrvatskog slikara Vilka Glihe Selana. Iako omiljeno štivo školaraca, ona je izbačena je iz hrvatske lektire 1993.
Ipak, kako piše vecernji.rs, činjenica je da je lane Ćopićev junak na velika vrata zapravo vraćen u hrvatsku lektiru za prvi razred osnovne škole jer se našao na popisu izbornih lektirnih dela gde je u anketi učitelja i bibliotekara zauzeo visoko 15. mesto.
Osim toga Zagrebačka filharmonija “Ježevu kućicu” pretočila je u predstavu za decu od četiri do 11 godina, i to uz pomoć muzike Hrvoja Hegedušića i režije Petre Radin.
Istina, često je Ćopićeva izvorna varijanta bila i žrtva jezičkih više ili manje uspelih intervencija. I u novim izdanjima “Naše djece” na kraju knjige nalazi se rečnik pojmova pa mladi čitaoci mogu saznati da je meca – medo, svitac – krijesnica, vuja – vuk, kaljuga – blatna lokva, a klada – balvan ili da reč duvati znači puhati na hrvatskom jeziku.
Iako je početkom 90-ih “Ježeva kućica” bila nepremostiv pedagoški i jezički problem hrvatskog obrazovnog sistema, navodi vecernji.hr, koji je onda brzopotezno dekapitiran, Ćopićev jež ipak je preživeo sve napade i ućutkivanja a da čak nije postao “Ježurko”, što se takođe sugersralo kao “hrvatskija” reč.
Danas, čini se, Ježurki niko više neće brojati krvna zrnca jer on živi u slikovnicama i na pozornicama, a konačno, i u porodicama koje su mu bile i ostale najčvršće uporište.
Komentari (0)