Psi nisu samo kućni ljubimci – oni su članovi porodice, prijatelji i verni saputnici kroz život. Sada nauka pruža sve više dokaza da je veza između ljudi i pasa mnogo dublja nego što se ranije pretpostavljalo.
Veza čoveka i psa, “hormon ljubavi“
Naučnici su otkrili da pozitivne interakcije između pasa i njihovih vlasnika podstiču oslobađanje oksitocina, hormona poznatog kao “hormon ljubavi“ ili “hormon povezivanja“. Ovaj hemijski proces aktivira se tokom sasvim jednostavnih trenutaka – maženja, razgovora, igre ili čak običnog pogleda oči u oči.
Oksitocin je hormon koji igra ključnu ulogu u stvaranju snažnih emocionalnih veza među ljudima. Posebno je poznat po svojoj ulozi u odnosu između roditelja i dece, kao i među partnerima. Upravo zato je naučnike iznenadilo otkriće da se sličan biološki mehanizam javlja i između ljudi i pasa.
Psi dobro čitaju ljudske emocije
Prelomno istraživanje japanskih naučnika, predvođeno Miho Nagasavom, objavljeno 2015. godine u uglednom naučnom časopisu Science, pokazalo je da međusobno gledanje pasa i njihovih vlasnika povećava nivo oksitocina kod obe strane. Što je pogled trajao duže, nivo hormona je bio viši, stvarajući svojevrsni “krug povezanosti“ koji dodatno jača odnos između čoveka i psa.
Stručnjaci smatraju da je upravo ova sposobnost možda jedan od razloga zbog kojih su psi postali najuspešniji ljudski pratioci tokom hiljada godina zajedničke istorije. Za razliku od većine drugih životinja, psi izuzetno dobro čitaju ljudske emocije, prepoznaju raspoloženje svojih vlasnika i aktivno traže društveni kontakt.
Arheološki nalazi pokazuju da ljudi i psi žive zajedno najmanje 15.000 godina, dok neka istraživanja sugerišu da je proces pripitomljavanja možda započeo i pre više od 30.000 godina. Tokom tog dugog perioda razvijala se jedinstvena međusobna povezanost koja danas nema mnogo paralela u životinjskom svetu.
Zagrljaj kao potvrda ljubavi
Da naučni podaci odgovaraju stvarnom iskustvu miliona ljudi potvrđuju i brojne emotivne reakcije vlasnika pasa, širom sveta. Nakon objavljivanja rezultata istraživanja na društvenim mrežama, hiljade korisnika podelile su sopstvene priče o ljubavi i privrženosti koju osećaju prema svojim četvoronožnim prijateljima.
Jedna žena opisala je koliko ju je pogodio gubitak psa, priznajući da joj je trebalo više od deset godina da ponovo otvori srce za novog ljubimca. Kada je konačno odlučila da udomi štene, preletela je gotovo polovinu Sjedinjenih Američkih Država kako bi ga preuzela i tri dana putovala automobilom kući, stvarajući uspomene koje danas smatra jednim od najlepših životnih iskustava.
Drugi korisnik ispričao je da i godinu dana nakon smrti svog psa nosi privezak sa njenim pepelom, dok sa nestrpljenjem očekuje odgovor lokalnog azila o mogućnosti udomljavanja novog psa koji ga neodoljivo podseća na njegovu nekadašnju ljubimicu.
Posebnu pažnju privukla je i priča vlasnika psa spasenog iz teških uslova još kao šteneta. On navodi da njegova dvogodišnja mešanka neprestano pokušava da ga zagrli i prati ga na svakom koraku, kao da želi da bude u njegovoj neposrednoj blizini svakog trenutka.
Brojni komentari svodili su se na istu poruku – ljubitelji pasa nisu bili iznenađeni naučnim rezultatima.
“Nije nam bila potrebna nauka da nam kaže da nas naši psi vole“, napisao je jedan korisnik, dok su drugi isticali da su psi često njihovi najbolji prijatelji i izvor bezuslovne ljubavi.
I naučna potvrda
Iako nauka nastavlja da istražuje složene odnose između ljudi i životinja, jedno postaje sve jasnije: uzbuđenje koje pas pokazuje kada ugleda svog čoveka, možda nije samo očekivanje hrane, šetnje ili pažnje. Iza mahanja repom, radosnog skakanja i toplog pogleda, krije se snažan biološki mehanizam koji je tokom hiljada godina evolucije stvorio jednu od najposebnijih veza u prirodi.
Zbog toga titula “čovekov najbolji prijatelj“ danas više nije samo poetski izraz, već tvrdnja koju podržava i moderna nauka.
Komentari (0)