Koliko puta ste poželeli da se prisetite kakvi ste bili u detinjstvu, šta ste radili i kako ste provodili vreme, ali, jednostavno, to vam ne uspeva.
Naučnici su bili zainteresovani za ovu pojavu, pa su sproveli istraživanje koje je otkrilo odakle uopšte dolazi sećanje i da li, na neki način, možemo da ga potisnemo.
Instalirajte našu iOS ili Android aplikaciju – Objektiv.rs
Pamćenje informacija i događaja funkcioniše zahvaljujući hipokampusu koji se nalazi u srednjem mozgu i koji “prerađuje” informacije iz spoljašnjeg sveta, ali i na njih stavlja “vremensku oznaku”, pa tačno znate kada se neki događaj odigrao u prošlosti.
Rezultati ovih istržaivanja pokazali su da se hipokampus ne razvija dovoljno do treće godine života, zbog čega kod male dece postoji nemogućnost pamćenja događaja i emocija kao kod odraslih ljudi.
Hipokampus se postepeno razvija tokom ranih godina, nastavljajući da razvija nove veze i neurone tokom celog života. Kako sazrevamo, on prepliće naše emocije i događaje i formira sećanja.
Kod sve dece, čak i kod onih koji s roditeljima ostvaruju sigurne veze, hipokampus nema dovoljno mijelina (supstance koja okružuje nervne ćelije) da u potpunosti funkcioniše do treće godine. Zbog toga deca do treće godine života ne mogu kao odrasli ljudi da stvaraju sećanja i pamte informacije.
Šta se dešava sa sećanjem kada dete doživi stres ili traumu?
Kod male dece koja su duže veme bila izložena stresu ili su doživela neku vrstu traume, moguće je emocionalno ili mentalno distanciranje, kako bi izbegla da dožive to što se dešava u sadašnjem trenutku.
Doktor Danijel Sigel, klinički profesor psihijatrije na Medicinskom fakultetu UCLA, kaže da ako su vas roditelji napustili ili povredili vaše emocije, to je nešto što u tom trenutku ne razumete i ne želite da doživljavate, pa duboko u sebi to potiskujete i takva sećanja slabije pamtite.
Postoji još jedan faktor u razvoju sećanja kod vrlo male dece – da li su počela da govore ili ne u trenutku stvaranja memorije za određeni događaj. Stručnjaci tvrde da deca koja su počela da govore, bolje pamte događaje jer ih verbalizuju, a da bi dokazali ovu tvrdnju, sproveli su istraživanje u kom su razgovarali sa decom koja su pet godina ranije doživela neku povredu koja je morala biti sanirana u bolnici.
Deca koja su u trenutku povređivanja bila starija od 26 meseci i već razvila sposobnost verbalne komunikacije, mogla su da reprodukuju i opišu detalje onoga što im se tada dogodilo. Deca mlađa od 26 meseci su se sećala vrlo malo pojedinosti u vezi sa povređivanjem, ili, najčešće, nisu imale sećanja u vezi sa tim događajem.
BONUS VIDEO:
Komentari (0)