Ukoliko još niste doneli odluku gde ćete provesti letnji odmor, možda vam prirodne lepote i znamenitosti Zapadne Srbije pomognu u izboru.
Za Zapadnu Srbiju kaže se je Srbija u malom, jer sa jedne strane je plodna i ravna Mačva, ušuškana između Save i Drine, a sa druge, brdoviti kolubarski okrug sa planinom Maljen.
Oba okruga obiluju prirodnim dobrima, zaštićenim zbog svoje lepote, ali i istorijskim spomenicima.
Rezervat prirode Zasavica – je jedno od poslednjih izvorno očuvanih močvarnih pordučja. Nalazi se između južne Vojvodine i severne Mačve, istočno od reke Drine i južno od reke Save, na teritoriji opština Sremska Mitrovica i Bogatić. Flora i fauna ovog prirodnog rezervata su veoma raznovrsni i bogati i obiluju vrstama koje su ili retke ili, čak u nestajanju.
Legenda kaže da su ovde nekada obitavali zmajevi, a ako ih sada više i nema, vidre se, u bari Zasavica, uz malo strpljenja, ponovo mogu videti. Među topolama, vrbama, crnim jovama i drugim šumskim rastinjem, te blizu samih močvara, mogu se sresti i druge zaštićene i retke životinjske vrste, kao što su endemični zrikavac, podunavski mrmoljak i preko 180 vrsta ptica.
Živopisni pejzaži Zasavice sve ljubitelje prirode ostaviće bez daha, a u njenim čarima posebno će uživati ribolovci za koje je, u okviru propisanih pravila omogućeno pecanje. Što se poslastica ovog kraja tiče, meštani se diče mesom mangulice i sirom koji se u ovom kraju pravi od magarećeg mleka.
Reka Drina – krivudava reka u svom donjem toku udomila je izuzetnu pticu, malu čigru, jednu od najređih i najugroženijih gnezdarica vodenih staništa. Procenjuje se da je ostalo samo 30 do 40 parova, i u Srbiji je zaštićena kao prirodna retkost.
Drina se u Savu uliva kod sela Crna Bara koje je poznato po tome što su se u njemu rodili Vuk Isaković, srpski vojskovođa i Živojin Jurišić, osnivač Botaničke bašte u Beogradu. Pored toga, ovo selo je poznato i po manifestaciji „Hajdučko veče“, koja se tradicionalno održava početkom avgusta i u okviru koje se organizuje spust Drinom, pod nazivom Hajdučka regata.
Spomenik žrtvama boja na Mišaru – seća na jednu od najvećih pobeda junaka Prvog srpskog ustanka, pod rukom vožda Karađorđa, izvojevanu nad turskom vojskom. Spomenik je podignut je 1906. godine na stogodišnjicu bitke.
Planina Cer – spoj prirode i kulture, gde planinske staze oivičene bujnim šumama povezuju arheološke i istorijske lokalitete od izuzetnog značaja i sa čijeg vrha se pruža nezaboravan pogled na čitavu mačvansku ravnicu.
Spomen kosturnica u Tekerišu – je spomenik palim borcima u cerskoj bici, u kojoj je srpska vojska, pod vođstvom čuvenog stratega Stepe Stepanovića potukla austrougarsku armiju.
Soko grad – smešten je u blizini Ljubovije na jednoj steni Sokolske planine, menjao je gospodare mirnim ugovorima. Sagrađen je oko 1520. godine, a Turci su ga definitivno napustili 1862. godine. Danas su ostali bedemi i kula, dok je u unutrašnjosti podignut betonski plato na kome je izdignut veliki krst (postavljen 2000. godine). Uz kolski put od manastira Svetog Nikolaja Srpskog do utvrđenja podignuto je 10 kapela od kamena koje su oslikane i svakoj je ispisana po jedna Božija zapovest.
Tršić – rodno selo reformatora i tvorca modernog srpskog ćiriličnog pisma Vuka Karadžića – nalazi se u blizini Loznice. Iako je Vukova kuća od turske vatre stradala ni manje ni više nego 10 puta, danas su njegov dom i okolne kućice rekonstruisane i sada čine svojevrsni etnografski muzej u okviru koga se posetiocima može približiti život u Srba u XVIII veku. Ovo mesto je naročito posećeno tokom septembra meseca kada se održava Vukov sabor.
Banja Koviljača – poznato lečilište sa dugom tradicijom koja datira još iz doba Ilira, starih Rimljana i Turaka. Pod zaštitom države je od 1867. godine, za vreme vladavine Mihaila Obrenovića. Banju krasi jedan od najvećih parkova u zemlji, koji se sa okolnom park – šumom proteže čak na 40 hektara.
Divčibare – turistički, planinski, rekreativni i ski centar Srbije, koji u svom sastavu ima čak četiri rezervata prirode izvanredne lepote: Crna reka, Čalački potok, Zabalac i Đavolji vir. Zahvaljujući svojim prirodnim karakteristikama, klimi i nadmorskoj visini, vazduh u ovoj oblasti je takav da se Divčibare smatraju vazdušnom banjom, i to od vajkada, s obzirom da je prednosti ovog kraja prepoznao i sam Miloš Obrenović koji je nakon Drugog srpskog ustanka od turskog pobratima Deli-age otkupio čitavu visoravan, sa sve torovima i drugim zidanim objektima.
Banja Vrujci – smeštena u dolini između planine Suvobor i reke Toplica, sa prosečnom temperaturom vode od 27 stepeni i banjskim blatom, pogoduju lečenju reumatskih oboljenja, steriliteta, išijasa, proširenih vena, visokog krvnog pritiska, kožnih bolesti..
Istočna Srbija čuva SKRIVENO BLAGO! Niko do njega ne može, nadzire ga DUH (FOTO + VIDEO)
Komentari (0)