Rani fizički kontakt između roditelja i bebe ima značajnu ulogu u razvoju deteta tokom prvih godina života, pokazuju nalazi iz oblasti razvojne psihologije i studija o ranom vezivanju.
Nekoliko hiljada sati kontakata
Stručnjaci ističu da blizina roditelja, uključujući i zajedničko spavanje ili spavanje u neposrednoj blizini, može dovesti do znatno većeg broja trenutaka fizičke bliskosti i dodira u ranom detinjstvu. U nekim istraživačkim procenama navodi se da deca koja su u stalnoj fizičkoj blizini roditelja mogu tokom prve tri godine života imati i do nekoliko hiljada dodatnih sati kontakta u poređenju sa decom koja spavaju odvojeno.
Prema savremenoj razvojnoj psihologiji, dodir predstavlja jedan od osnovnih mehanizama kroz koji novorođenčad uče o sigurnosti, smirenosti i emocionalnoj povezanosti. Dosledan i nežan fizički kontakt povezuje se sa jačanjem emocionalne veze između deteta i roditelja, kao i sa razvojem sistema za regulaciju stresa.
Stabilnije reakcije na stres
Istraživanja u okviru teorije afektivne vezanosti, koju su razvijali naučnici poput Džon Boulbi i Meri Ainsvort, ukazuju da rana iskustva sigurnosti i responzivnosti negovatelja imaju dugoročne posledice na emocionalni razvoj deteta.
Kada se bebe osećaju fizički i emocionalno sigurno, njihov nervni sistem razvija stabilnije reakcije na stres. Takva sigurnost se, prema stručnjacima, gradi kroz ponavljana iskustva utehe, bliskosti i doslednog odgovora roditelja na potrebe deteta.
Suština je u emocionalnoj nezi
Ipak, stručnjaci naglašavaju da se obrasci roditeljstva i spavanja razlikuju između kultura i porodica širom sveta. Ne postoji jedinstven model koji odgovara svima, već je ključ u tome da dete dobija bezbednu, odgovornu i emocionalno dostupnu negu.
Zaključci savremenih istraživanja ukazuju da su toplina, fizički kontakt i emocionalna povezanost univerzalno važni faktori u ranom razvoju, jer oblikuju način na koji dete kasnije razume odnose, sigurnost i emocionalnu stabilnost.
Komentari (0)